Ton âme bleue

Πόσο βαθύ μπλε χωρά η ψυχή σου;
Πόσες θάλασσες μπορούν ταχα να τρεξουν απ’ τα βλέφαρα;
Δεν ξέρω. Όχι ποτέ δεν ήξερα.
Η φαντασία είναι το μόνο που μπορώ.

Να σε φαντάζομαι, να σε μαντεύω
και να μαθαινω μερα τη μέρα την καρδιά σου...
μονάχ’ αυτό μου μένει.
Μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, στιγμή τη στιγμή.

Κάθε σου λέξη μυστήριο,
κρύβει στο έμπα της εκατομμύρια άλλες
κι αυτές δεν μπορώ να προσδιορίσω με σαφήνεια
αλλά τις νοιώθω, καταλαβαίνω την αδιάκοπη παρουσία τους.

Ό,τι κι αν πω, λίγο μου μοιάζει δεν ξέρω γιατί, περίεργο

(18/3/2007)

Mermaid...

Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω.
Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.

N.K

Άμα τα πάρω...

Γίναμε σκλάβοι δέκα τυπάκων που τον πλανήτη τον κρεμάνε σα μπρελόκ
Θερίζουν πλούτη και σπέρνουν πείνα, θέλουν να δουν να φτύνουμε αίμα στη ρουτίνα
Νοιάζονται τόσο για τα παιδιά σου, τους ψηφοφόρους που χεις μέσα στην κοιλιά σου
Θα τους σπουδάσουν, δουλειά να πιάσουν και με ρουσφέτια υποκλίσεις να χορτάσουν

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα, θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω, ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα
Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν
Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό

Αξιοπρέπεια κι αρχές λείπουν ταξείδι και την καρδιά μας που διψά ποτίζουν ξίδι
Ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε μα οι μεγάλοι χορηγοί που πολύ μας αγαπάνε
Θα μας γλιτώσουν, είναι σπουδαίοι! Θα μας αφήσουν να ρημάξουμε στα βράχια τελευταίοι
Δημοκρατία κι αξιοκρατία πλέον πωλούνται σε πανέρια σε ευκαιρία!
Μα εμείς πονάμε αυτό τον τόπο, σφίγγουμε δόντια και λουριά για την Ελλάδα ρε γαμώτο
Νομίζουμε ποτέ δε θα μιλάμε, όμως, τα πρόβατα τους λύκους θα τους φάνε!

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα, θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Αχ Ελλάδα σ αγαπώ και βαθιά σ ευχαριστώ που με έμαθες ποτέ να μην κωλώνω!

Κίτρινα Ποδήλατα

Πυροτέχνημα

[...]"Και θα νοιώσω να σπαρταρά στα χέρια μου μέσα κάτι τι δικό μου, ένα δημιούργημα του πόνου μου, ένα κορμί που το διέπλασα εγώ και το διέφθειρα εγώ, όργανο της βαθειάς και αγιάτρευτης διαφθοράς του νου μου..."
Ν.Καζαντζάκης: Όφις και Κρίνο


Στάλες φως μες το σκοτάδι
πυροτέχνημα έγινα
Γλυκό της νύχτας το υφάδι
κι όλο τα μάτια σου έβλεπα
... μην τύχει κι αποκοιμηθώ
και χάσω τη μορφή σου
σαν κεχριμπάρι να τρυγώ
την κάθε Αναπνοή σου
και κάθε που ξεστόμιζες
τις λέξεις της καρδιάς σου
όλες του κόσμου οι αρετές πηδούν
απ' τα όνειρά σου

...
κι έγινε ο κόσμος σαν μπαξές
ποιός φίδι και ποιός κρίνο
ρόλους μπερδέυω και μορφές
το είναι μου σου δίνω.

(3/1/2009)

नमस्ते NAMASTE नमस्ते

Νάμα νάμα νάμα νάμαστε νάμαστε
Νάμαστε ναμάστε ναμάστε να
Χάρε χάρε χάρε χαρείτε χαίρετε
Χαίρεστε χαρείτε και γειά χαρά

Άσανα ανάσα
ασάμα ανάσανα
Ασάνα ανασαίνω
ανάσανα
Ωμ, Αμην

Ασάνα ανασαίνω
Ανάσα ανασταίνω






Ευτυχισμένο και δημιουργικό να είναι το 2009!

Fragile

If blood will flow when fresh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow's rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay

- Αν ρέει το αίμα, όταν η φρεσκάδα και η σταθερότητα γινονται ενα,
και στραγγίζει στο χρώμα του ήλιου την ώρα που δύει,
η αυριανή βροχή θα ξεπλύνει τα σημάδια,
μα στο μυαλό μας πάντοτε κάτι θα μένει-

Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime's argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Let' s we forget how fragile we are
- Ίσως αυτή η τελική πράξη ήταν της μοίρας
ώστε να κάνει το επιχείρημα σταθερό, ότι
τίποτα δεν προέρχεται κι ούτε θα μπορούσε να προέλθει απ τη βία.
Γι'αυτούς που κάτω απ' άστρο θυμωμένο ήρθαν στη ζωή,
ας ξεχάσουμε, λοιπόν, πόσο εύθραυστοι είμαστε-

On and on the rain will fall
Like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are
- Συνεχώς θα πέφτουν οι στάλες της βροχής
σαν κάποιου αστεριού τα δάκρυα
συνεχώς θα λένε οι στάλες της βροχής
πόσο εύθραυστοι είμαστε

JAFFA

Κοίτα τον ήλιο πορφυρό στην θάλασσα βουτάει
Κι η Γιάφα φωτισμένη, φοινικιά που γέρνει
στην Μεσόγειο να πλυθεί
Κύματα αφρισμένα, κιλίμια απλωμένα
στην απέραντη ακτή
Ναργιλέδες, φερετζέδες, οι γυναίκες στολισμένες
Βρέχει τα πόδια της στο κύμα η λαγγεμένη ανατολή

Πουλιά πετούν στον ουρανό, σύννεφα στο βάθος
Κι η Γιάφα φωτισμένη την νύχτα περιμένει
με βόλτες στην παραλιακή
Πέφτει το σκοτάδι, της υγρασίας χάδι,
φεγγάρι στην ανατολή
θυμωμένο, πονεμένο, διωγμένο, σκοτωμένο
Φεγγάρι κόκκινο βαμμένο βγαίνει απ΄την ανατολή

Η υγρασία είναι βαριά, βαριά κι η ιστορία
Φέτα γης κομμένη κάτι περιμένει
με θυσίες κι απειλές
Χώρα φορτισμένη, οροθετημένη
από πρόσφυγες κατακτητές
Θυμωμένο, πονεμένο, διωγμένο, σκοτωμένο
Φεγγάρι κόκκινο βαμμένο βγαίνει απ΄την ανατολή

Στασινοπούλου Κρίστη