- Πάρε όσα αυγά περίσσεψαν, είπε, και μια ντουζίνα κονσέρβες σολομό. Δώσε τα στην ψυχοκόρη σου, να μην πάνε χαμένα. Κάθε πρωί ερχόταν και μου γέμιζε το thermos νερό. Της το πα.
- Τώρα είμαι πλούσια, είπε. Καμία σ' όλα τα Σαμπάν δεν έχει το βιός μου. Κατέβασε το κεφάλι της.
- Το ευχαριστώ είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δύο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου δε χωράει πληρωμή.
- Θα ξαναγυρίσω, της είπα.
- Κανείς δεν ξαναγυρίζει. Ο καλός Δράκοντας κατεβαίνει στα σπίτια μας μονάχα μια φορά. Πολλοί δεν τον έχουν ούτε συναντήσει ποτέ. Εγώ τον είδα.
- Τότε γιατί δεν τον δένεις με σκοινί της Μανίλλα, να μη σου φύγει;
-Όσοι τον αγγίσανε, μίκρυνε. Έγινε ένα σκουλήκι ίσα με το νύχι μου. Σκλαβωμένος δεν μπορεί πια να κάνει καλό.
-Πώς είναι;
-... είναι κεντημένος με χρυσές κλωστές σε μεταξωτό του Σαντούνγκ.
- Και πώς βοηθάει;
- Δε βοηθάει.Προλαβαίνει. Όταν κάποιος πέσει στο ποτάμι, κανείς δικός του δεν τον βοηθάει. Δεν πρέπει.Το σωστό είναι να τον προλαβαίνουν πριν πέσει.
Είναι νάνος, σκέφτηκα. Δεν είναι φυσικό να μιλάει έτσι.
- Την αλήθεια, πες μου την αλήθεια, της είπα. Πόσο χρονώ είσαι;
- Όσο και προχθες που με ρώτησες. Δέκα. Μα γιατί ρωτάς;
Έφυγε τα μεσάνυχτα. Περίμενα πολλήν ώρα πως θα γυρίσει να με χαιρετήσει. Δε φάνηκε.
Η μεγάλη λαντζα του Dodwell πλεύρισε στον Πρωτέα στις οχτώ το πρωί. Κατεβήκαμε τη σκάλα.Όλοι γύρισαν κι έβλεπαν το καράβι που αφήναμε στα ξένα χέρια. Ο καθένας θυμήθηκε της χαρές του ξεχνώντας τα κουσούρια του. Κανένα Σαμπάν δε βρισκόταν δίπλα μας. Καμιά γιόγκα.
Στο τελωνείο του Πειραιά ένας ελεγκτής ψάχνοντας τις αποσκευές μου, βρήκε στον πάτο ενός σάκου που δεν είχε ανοίξει από την ημέρα που αφήσαμε το καράβι ένα μικρό δέμα από στρατσόχαρτο. Το άνοιξε. Ξετύλιξε με προσοχή μια μικρή παλιά παντιέρα που χε στο μάκρος της ένα Δράκοντα κεντημένο με χρυσοκλωνά ξεφτισμένη.
Τη χαρακτήρισε "αντικείμενο άνευ αξείας" και την ξανάβαλε στη θέση της.
25.12.68
Ν.Κ
