Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Ώσις

στω κι αν η γαλήνη απλώνεται στα χόρτα
Ουδέποτε τ' ανασαλέματα δεν παύουν
Αυτά μας ζουν και ζούμε εμείς εντός τους
Τα πρώτα ανασαλέματα τα πρώτα αρχέτυπα
Της ίδιας άλικης ορμής που προωθεί τις ώσεις
Σπαθάτα χελιδόνια μέσ' στον ήλιο
Και πουπουλένια νυχτοπούλια μέσ' στο σκότος
Θαρθούν τ' ανασαλέματα θαρθούν τα ρίγη
Κι' όταν ακόμα ακινητούν τ' αστέρια
Στους βελουδένιους των βυθούς.
Εμπειρίκος Ανδρέας

1 σχόλιο:

κ ART ά SOS (Κάρτας Τάσος) είπε...

Στιχάκια για να εφημερεύουν τα μεσάνυχτα του Αγίου Βαλ

Κι ω μη μας στερήσεις ποτέ, ω άγια, γλυκειά ζωή
την αγάπη μας για την Ποίηση της ζωής!!!

ΠΟΙΗΤΗΣ:
Γιατί, αλήθεια, φίλοι μου, πέστε μου
τι άλλο είναι λοιπόν η παντοδυναμία
παρά η απέραντη τούτη δίψα:
ΝΑΣΑΙ ΤΟΣΟ ΠΡΟΣΚΑΙΡΟΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΝΕΙΡΑ
ΤΟΣΟ ΑΙΩΝΙΑ (Τάσος Λειβαδίτης)