Τρίτη, 11 Αυγούστου 2009

MaL Du dePaRt
















Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα' χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει..."

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό τ' ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα τον φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο πόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Καββαδίας Νίκος

4 σχόλια:

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Τώρα
φίλη μου

με έλιωσες μ' αυτούς τους στίχους...

Τους πρωτοάκουσα μέσα από το τραγούδι όταν ήμουν μαθήτρια κι έγινε το τραγούδι μου!...

ευχαριστώ με συγκίνηση άπειρη!!!

φιλιά πολλά πολλά!!!

aitherovamwn είπε...

Κι εγώ σχολείο πήγαινα
αλλά για τα τραγούδια
δεν είχα ιδέα όταν
κολλησα με τούτον
τον ανθρωπο...

αργότερα έμαθα, και
μπήκα περισσότερο
στο κλίμα
και το κόλλημα
μ' ακολουθεί
ακόμα :-)

Μην ευχαριστείς,
χαρά δική μου

Καλημέρα φίλη μου
και φιλάκια

Z. είπε...

Είναι φορές που νιώθω κάπως έτσι, ανάξια εράστρια των "μακρυσμένων ταξιδιών..."
:(

aitherovamwn είπε...

Σουυυυυυτ!
Μην ακούω τέτοια! (κι εγώ... χαχαχα) Αλλά το φιλοσοφώ, κι εφόσον
το ξέρουμε μπορούμε να φτάσουμε στην αξία τούτη... η γνώση κι η παραδοχή της πάθησης είναι ένα βήμα πριν τη θεραπεία :-)

Ε κι ο Καββαδίας, δεν πήγε και πολύ
μακριά, προφήτεψε τα πάντα...

Φιλάκια με χαμόγελο Ζ.