Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Αγαπάω

Αγαπάω τ' ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο
Τα θολά τα ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.
Τους σκυφτούς οδειπόρους που μ ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβοων δρόμων,
τους φτωχούς τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.
Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότην που είδαν μια βραδιάστ όνειρό τους,
να φανεί απ τα βάθη του απέραντου δρόμου.
Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ ασπρόφτερό τους
Τα καράβια που φεύγουν για καινούργια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά – αν ποτέ θα ρθουν πίσω
αγαπάω, και θα θελα μαζί τους να πάω
κι ούτε πια να γυρίσω
Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα...
αγαπάω σε τούτον τον κόσμο – ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ εμένα.




Π.Βαλχάλας(Ν. Καββαδίας)

2 σχόλια:

Z. είπε...

Καλημέρα.
Αγνοούσα την ύπαρξη του συγκεκριμένου.
Σ΄ευχαριστώ για τις στιγμές που "γεύομαι" εδώ.

aitherovamwn είπε...

Καλή σου μέρα!
Είναι μέσα στο βιβλίο που λέγεται "Ημερολόγιο ενός τιμονιέρη", κι εγώ το υπόλοιπο δν το χω κοιτάξει με ιδιαίτερη προσοχή ακόμη.
Εγώ σ' ευχαριστώ που περνάς, και για τις ταξειδιάρικες εικόνες του δικού σου τόπου..